Niek

Ik ben op bezoek bij Niek in Amstelmeer, een dagcentrum in Aalsmeer. Niek is door Visio onderzocht, hij is zeer slechtziend. Dit was al bekend, begeleiding en Niek hebben hun manier van omgang gevonden met elkaar. Niek heeft een ernstige meervoudige beperking. In een rolstoel of looprek lijkt hij zijn weg in het dagcentrum te kunnen vinden. Hij geniet van de ontmoetingen die hij onderweg heeft. Op de groep speelt hij vaak met zijn favoriete speeltje, rommelt hiermee in een bak en heeft moeite met nieuwe materialen. Aan Visio is gevraagd om mee te denken hoe we Niek kunnen stimuleren meer te variatie in zijn spel aan te brengen.

Als ik op de groep kom, gaan we samen naar zijn eigen ruimte, een apart kamertje verbonden aan de groepsruimte. In het kamertje staat een stoel met daarnaast een bak met hard plastic speeltjes. Ik ga tegenover Niek zitten en laat hem horen en voelen dat ik bij hem ben. Niek pakt me stevig vast. Met zijn vriendelijke uitstraling kan hij daar niets kwaads mee bedoelen. Hij is gewoon groot, sterk en houdt wellicht niet van de softe aanpak. Hij gaat meteen rommelen in de bak naast hem en zoekt er zijn favoriete speeltje op de tast uit. Hij pakt een ander speeltje uit de bak, stopt het weer terug, rommelt wat, en gooit het dan op de grond. Hij gaat op in zijn eigen spel. Ik heb spelmaterialen meegenomen van Visio en probeer zijn aandacht hiervoor te vangen, zonder veel succes. We hebben weinig contact, zijn bak is veel interessanter dan de dingen die ik mee heb genomen. Ik neem zijn favoriete speeltje af om meer met hem in contact te komen. Hij gaat nu op zoek naar andere speeltjes in de bak en gaat nog steeds nauwelijks in op de onbekende voorwerpen die ik hem aanbied.

Ik laat mijn Visio speeltjes voor wat ze zijn en ga met zijn bak en zijn eigen favoriete speeltjes spelen. Ik haal alle voorwerpen uit zijn bak en laat hem horen dat ik één speeltje(zijn favoriete) terug in de bak doe. Hij gaat er naar op zoek en ik prijs hem uitbundig als hij het heeft gevonden. Dit doen we nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Het wordt steeds leuker, Niek krijgt een steeds grotere glimlach op zijn gezicht, en stelt zich open voor mij, we zijn in contact. Na een paar keer geeft hij mij zelfs af en toe het speeltje terug in mijn hand in plaats van het op de grond te gooien.

Wat is het toch simpel en voor de hand liggend: meegaan in het spel van de ander met je volledige aandacht. Soms is het zo voor de hand liggend dat je het bijna vergeet. Maar kijk, wat er gebeurt…: Niek wordt ineens een man met humor en meer mogelijkheden dan ik verwacht had. We doen samen een spelletje, waarbij hij de spelregels mag bepalen.