Column Leendert van Dam

Wat wil ze zeggen?

Jannie zit in de kamer. Ze heeft zich in haar rolstoel in de richting van de televisie gemanoeuvreerd. Daar zit ze eventjes en dan begint ze te jammeren. Dat doet ze vaker.
De begeleidster gaat naar haar toe. Het vaste lijstje wordt afgewerkt:
- wil ze iets eten?
- zit ze misschien niet goed in haar stoel?
- heeft ze misschien dorst?
- zit de kleding niet goed?
- wil ze naar buiten?

Het blijkt het allemaal niet te zijn. Dat is een frustrerend moment. Je doet zo je best het haar naar de zin te maken. Je haalt alles uit de kast, want je weet dat huilen niet zomaar huilen is, maar een uiting van onvrede. De aparte training die voor Jannie is ingezet, heeft dat wel duidelijk gemaakt. Wat dat ook duidelijk gemaakt heeft, is hoeveel invloed je daar als begeleidster op kunt uitoefenen.

Deze middag lijkt wel niets te helpen. De begeleidster kijkt nog eens naar Jannie en ziet de televisie achter haar staan. Het zal toch niet waar zijn? je kunt het altijd proberen.
‘Jannie, zal ik de televisie aanzetten?’Ondertussen loopt ze naar de televisie zet het apparaat aan en een brede glimlach verschijnt op haar gezicht.
Duidelijker kan Jannie niet zijn.

Leendert van Dam