Column Leendert van Dam

In den vreemde

Eigenlijk ben ik er al. Er zit een vliegreis tussen mijn hoofd en mijn lichaam. Morgen hoop ik beiden weer te verenigen. Voor mij alweer de derde reis naar Kameroen. Hoewel alles nog erg nieuw is, kan ik ook alweer terug denken aan de vorige keren.
Eén van de gebeurtenissen die me het helderst voor de geest staan is het voorval met oma en haar kleindochter Ruth. Ruth was één van de kinderen die aan ons programma mee deden. Ze was erg verlegen en daarin zelfs behoorlijk koppig. Daar maakten wij geen probleem van. Als ze niet wilde, hoefde ze onze oefeningen niet mee te doen.

Op een dag was ik met één van de kinderen aan het werk. Plotseling hoorde ik achter me een hoop kabaal. Oma was binnen gekomen met haar kleindochter, duwde haar hardhandig op de grond en ging even hardhandig verder met de oefening die ze mij al een paar keer had zien doen. We schrokken daar erg van en bespraken dat ook met nonnen die de leiding hadden in het centrum.

Ze hadden oma al op haar gedrag aangesproken, maar wij moesten toch ook wel een beetje begrip hebben voor haar situatie. Zij nam ten slotte toch maar de zorg op zich voor haar verstandelijk gehandicapte kleindochter. Haar eigen dochter kon dat er niet meer bij hebben. Ze was hierheen gekomen in het belang van haar kleindochter, maar ja, als die niets wilde, was het verloren tijd.

Dat laatste was extra vervelend, omdat het juist in deze tijd van het jaar heel druk was op het land. Het onkruid moest gewied worden, want als dat nu niet gebeurde, zou dat veel te hard groeien en de andere gewassen verstikken.

Het maakte mij op dat moment een stuk minder veroordelend. Deze vrouw, inmiddels met een staat van dienst achter de rug, die bij ons allang recht zou geven om het wat rustiger aan te gaan doen, heeft de zorg voor in ieder geval en gedeelte van het gezin van haar dochter en dan is ze ook nog eens hard aan het werk op het land om in haar levensonderhoud te voorzien.

Leendert van Dam