Column Leendert van Dam

Van het één komt het ander

De begeleidster en ik waren al een tijdje bezig met Hans. Van te voren twijfelde ik eraan of het wel zinvol was de test opnieuw af te nemen. Zoveel was er niet veranderd bij Hans in de afgelopen twee jaar. De wens Hans weer eens bezig te zien gaf bij mij de doorslag. We namen de test weer van voren af aan door.

De reacties van Hans waren ongeveer wat we ervan verwachtten. Nieuw was, dat hij een verzwaard schort aan had, waarvan de schoot op zijn bovenbenen drukte. Vernuftig gemaakt met twee kilozakken rijst. Belangrijker voor mij was dat op het schort klittenband was genaaid waaraan speeltjes bevestigd konden worden. Daar werd goed gebruik van gemaakt.

Het was in de loop van de tijd duidelijk geworden dat Hans vooral reageert op speeltjes met geluid. Vandaar dat één speeltje duidelijk favoriet was. Een Nijntjeboekje van stof. Als je op de bladzijden drukt, hoor je het woord dat past bij de afbeelding die daarbij staat (ik heb het even gegoogled, maar ik geloof niet dat nog in de handel is). Simpel maar doeltreffend speeltje.

We raakten over dit speeltje aan de praat. Het zou leuk zijn om iets dergelijks te maken, maar dan met andere stemmen. Bijvoorbeeld de stem van zijn jongere broer of die van één van zijn ouders. Hoe we het precies moeten uitvoeren, weten we nog niet, maar er zijn vast mensen die ons daarmee kunnen helpen.

De moeder van Hans vindt het nog steeds moeilijk dat Hans niet meer thuis kan wonen. Jarenlang heeft ze bijvoorbeeld nog de was gedaan voor hem. Zij kwam wekelijks de was halen en zijn grootouders brachten de schone was weer terug. Toen de grootouders dat niet meer in deze regelmaat op konden brengen, moest ze ook dit stukje van de zorg uit handen geven. Wie weet geven we haar op deze manier iets in handen waardoor ze het contact met haar zoon weer inhoud kan geven.

Leendert van Dam