Column Leendert van Dam

Aanhoudende storm (in een glas water)

Wat een storm in een glas water leek, blijkt toch wel iets meer voeten in de aarde te hebben. Zeg maar een orkaan in een glas water. (Ten slotte: wie denkt dat onze sector groter is dan dat, lijdt aan grootheidswaan.) Denk je dat de storm is gaan liggen, komt er een uitzending van Zembla achteraan.

Twee directeuren worden tegenover elkaar gezet. Een boeiende confrontatie? Dat kan ik nou niet zeggen. Trefzeker weten alle betrokkenen de problemen te vermijden. De programmamakers, omdat ze hoofdzakelijk één gefrustreerde werkneemster aan het woord laten. Waren er geen anderen te vinden die haar verhaal konden nuanceren? Kost misschien wat moeite, maar dan wordt het verhaal wel completer.

Dan de directeur die tijdelijk actief is in de Twentse Zorginstellingen, de heer Van der Molen. ‘De integratie is mislukt’ stelt hij. Alsof integratie een experiment is dat kan slagen of mislukken. De integratie kan niet lukken of mislukken, omdat niemand van tevoren heeft vastgesteld, wanneer daar sprake van zou kunnen zijn. Waar het om gaat, is dat er mensen zijn die problemen ervaren als ze in een gewone woonwijk wonen. Als die mensen dan ook nog verstandelijk gehandicapt zijn, ligt de oplossing voor de hand. Terug naar de instelling en een beschutte woonomgeving.

Het lukt blijkbaar niet in de media een genuanceerd verhaal te vertellen. Een verhaal waarin mensen met een verstandelijke handicap niet over één kam geschoren worden. Niet voor iedereen is dezelfde woonomgeving goed. Dat weten we allang. Dat weten alle burgers van Nederland. De één woont in een rijtjeshuis en is zielsgelukkig. De ander woont in het centrum van de stad en voelt zich daar helemaal thuis. Weer een ander woont afgelegen op het platteland en zou daar voor geen goud vandaan willen. Kortom: wonen kent een grote diversiteit en daar sluiten even zovele woonwensen op aan.

Ten slotte het optreden van Van der Beemd. Om in de weerkundige terminologie te blijven: hij kwam binnen en liet een frisse wind waaien door Vijvervreugd en later liet hij zijn licht over onze sector schijnen vanuit Arduin. Daarbij wil ik niet vergeten dat dat zeker zijn waarde heeft gehad. Hoeveel excursies zijn er niet vanuit het land richting Zeeland gegaan? Dat doe je ook alleen maar, als je denkt dat het op de één of andere manier de moeite waard is. Des te meer is het onthutsend te zien hoe onbeholpen de boodschap vervolgens voor het voetlicht wordt gebracht. We zien hem als een soort godfather door woningen en werkruimten vliegen met hier en daar een voorbode van een gesprek met cliënten.

Respectloos. Dat is het beeld dat blijft hangen. Zonder dat ik wil beweren, dat het management van Arduin geen respect voor de eigen cliënten, toont zich hier wel de valkuil van een bevlogen management. Visie? Graag, maar wel met een open oog voor voor- en nadelen van die visie. Als dat niet meer mag, dan gaat die visie zijn eigen ongelijk bewijzen.

Kortom. De uitzending van Zembla is vooral een gemiste kans. Het is de vertegenwoordigers van onze sector niet gelukt naar voren te brengen waar het om gaat. Mensen, hoe dan ook en wie dan ook, hebben behoefte aan en recht op een zinvol bestaan. Het is de moeite waard je daaraan te verbinden.

Leendert van Dam