Column Leendert van Dam

Samen wandelen

Natuurlijk waren we ook met Jannie begonnen met het speciale programma, dat voor al onze cliënten met ernstige meervoudige beperkingen werd ingevoerd. Eerlijk gezegd waren onze verwachtingen niet hooggespannen. Jannie is zo iemand, die grote delen van de dag in haar rolstoel meer zit dan ligt; weinig reacties laat zien.

Als ze al iets van zich laat horen, is het maar helemaal de vraag wat ze ermee bedoelt. We waren begonnen met het in kaart brengen van haar gespannen momenten en daarna spraken we af, dat we het tempo waarin we haar benaderden, behoorlijk zouden verlagen en daarbij alles wat me met haar doen, zouden verwoorden.

De resultaten waren goed. In de woning waren de momenten van spanning behoorlijk afgenomen en iedereen was dan ook overtuigd van de waarde van deze benadering. Haar vader, een man op leeftijd, en een zus van Jannie waren bij de bespreking aanwezig. Je kon aan hem zien, dat het hem goed deed hoe er over Jannie gesproken werd. Meermalen uitte hij ook zijn bewondering voor de gedetailleerde manier van kijken naar haar.

Het gesprek kon voor hem helemaal niet meer stuk, toen de activiteitenbegeleidster begon te vertellen over het wandelen. Ze genoot daarvan en vooral van de manier waarop ze contact kon hebben met Jannie. Je kon aan hem zien, dat hij nog niet zo vaak had meegemaakt, dat er zo over zijn dochter gepraat was.

Natuurlijk ben ik blij met alles, wat we met behulp van dit programma bereiken. De meest waardevolle momenten zijn toch, de momenten waarop je ziet, dat mensen van elkaar genieten en dat aan elkaar gaan vertellen.

Leendert van Dam