Column Leendert van Dam

Ontwikkelingshulp uit Afrika

Dit voorjaar ben ik twee weken naar Kameroen geweest. Samen met twee studenten van een SPW-opleiding en een docente van hun school. We zijn daar ruim een week aan het werk geweest met tien verstandelijk gehandicapte kinderen en hun ouders of begeleiders. Een geweldige, intensieve ervaring.

In de tijd die we vrij hadden hebben we twee keer een markt bezocht. Ik heb daar mijn ogen uitgekeken. Je kon er van alles kopen. Groenten, vlees, huishoudelijke artikelen, handgemaakte spullen, medicijnen. Ook muziekinstrumenten. Daarvan heb ik behoorlijk wat ingeslagen. Leuk om tijdens het werk met de kinderen te gebruiken, maar niet minder leuk om terug in Nederland aan verschillende mensen cadeau te doen.

Eén persoon had ik daarbij direct al in mijn gedachten. We moesten in die werkweek een activiteit doen met zeer ernstig verstandelijk gehandicapte kinderen. Eén muziekactiviteitenbegeleidster heeft voor mij in die week model gestaan. Zij moest in ieder geval een paar van deze instrumentjes krijgen.

Eenmaal terug in Nederland heb ik haar een paar van deze (ritme-)instrumentjes gebracht. Een paar dagen later kreeg ik van haar een mailtje. Ze had en klepperachtig instrument gebruikt, dat nog het meest weg had van een grote houten lepel. Eén van haar bezoekers had ze dit instrument gegeven en hij had het bijzonder geïnteresseerd aangepakt. Terwijl hij het naar zijn mond bracht, maakte hij er onwillekeurig geluid mee. Dat was toch wel een erg grote verrassing voor hem.
Het leuke was, dat hij tot nu toe alle instrumenten geweigerd had en opeens met dit wel wilde spelen. Een stukje ontwikkelingshulp uit Afrika.

Leendert van Dam