Column Leendert van Dam

Onbegrepen gedrag

We zijn er al heel lang mee bezig. Vele mensen hebben het hoofd er al over gebogen. Zogezegd: aan inzet heeft het niet ontbroken, want op de één of andere manier weet ze altijd weer mensen voor zich in te nemen. Dat neemt niet weg dat haar begeleidsters en haar groepsgenoten het soms zwaar te verduren hebben.

Vooral in de verzorgingsmomenten kan ze heftig protesteren en dan is haar doordringende gegil nog het minst erge. Als je tijdens het wassen en aankleden niet goed op let, heb je zomaar een stevige tik  te pakken. Of ze pakt je vast en knijpt je in de armen, zodat je de afdruk nog een paar dagen ziet en voelt.

Niet direct het gedrag dat bij het beeld van een zeer ernstig verstandelijk gehandicapte vrouw met lichamelijke beperkingen past. Wel een realiteit waar deze begeleidsters in hun werk telkens weer mee geconfronteerd worden.

Voor de gedragskundige en de arts is het in de begeleiding dan uitkijken. Je maakt je ervan af, als je op dat moment zegt, dat het wel aan de begeleidingsstijl zal liggen. Dat klopt in zekere zin wel, maar het is een halve waarheid. Als je er geen oog voor hebt, dat deze begeleidsters gekwetst (zowel lichamelijk als psychisch) zijn, dan zul je met al je goede bedoelingen niet verder komen.

Daarbij hoort ook, dat je aandacht hebt voor wat deze vrouw haar begeleidsters aan doet. Hoe het ze kan vermoeien en uitputten.

Het hoort erbij dat mensen hun hart kunnen luchten. Als het onbegrepen gedrag van deze vrouw leidt tot begeleidsters die zich onbegrepen voelen, zit je pas echt in een vicieuze cirkel. Ik heb er grote bewondering voor, dat samen met dit team het initiatief is genomen om alles op alles te zetten om er met deze vrouw uit te komen.

Leendert van Dam