Column Leendert van Dam

Zo, de wekelijkse boodschappen op de markt zijn weer binnen. Heerlijk een uurtje over de markt geslenterd. Weinig bekenden ontmoet vandaag. De vertrouwde kramen waren er gelukkig. Het gezin kan er weer een weekje tegen.

De fietstocht terug naar huis, volle tassen, tegenwind, viel niet helemaal mee. Op de rotonde bijna omver gereden door een haastige automobilist. Thuis de boodschappen opruimen en dan een kopje koffie. Lekker warm. Vasthouden met beide handen.

Een heel gewone zaterdagochtend. Herkenbaar voor een grote groep Nederlanders. Niks bijzonders, maar wat beleef je als je het allemaal op een rijtje zet ongelooflijk veel. De geuren en kleuren van de markt. Het gepraat van mensen om je heen. Proeven van een stukje kaas. Afrekenen, het geld in je handen. Papiergeld, muntgeld. Een krop andijvie, een tros druiven. Salades voor op het stokbrood.

Het is allemaal heel gewoon. Op sommige momenten beleef je het misschien zelfs als een last. Boodschappen doen als onderbreking van boeiender activiteiten. Je zou het wel lekker vinden, als al deze dagelijkse benodigdheden zomaar op de stoep zouden worden afgeleverd. Een soort Luilekkerland. Je hoeft geen moeite te doen en alles komt goed.

Op de terugweg naar huis bedacht ik hoe ver weg, hoe onbereikbaar dit heel gewone leven is voor een grote groep mensen. Een groep mensen waar ik bijna dagelijks te maken heb. Ik dacht aan de mensen in een aantal woningen op het instituut waar ik werk. Die kom ik zeker niet tegen op mijn wekelijkse rondje over de markt. Ik zou zelfs stomverbaasd zijn als dat wel zo was. De mensen die om naar de stad te gaan afhankelijk zijn van anderen: begeleiders, familieleden, kennissen.

Jaren geleden schafte ik het boekje ‘Herstel van het gewone leven’ van Ter Horst aan. Ik vind dat nog steeds een inspirerend boekje. Heel toegankelijk geschreven, maar ook de kern rakend van je werk als pedagoog. Als we met dat boekje in ons achterhoofd kijken naar hoe veel mensen met een ernstige meervoudige beperking leven, dan beseffen we, dat we nog maar aan het begin staan van de herstelwerkzaamheden. Dat het nog heel lang zal duren voor zij kunnen leven zoals ik op een doodgewone zaterdagochtend.

Leendert van Dam