Column Leendert van Dam

Henriëtte was gewoon niet leuk

We raakten samen aan de praat over Henriëtte. Ze woont alweer een heel tijdje bij ons. Jo-Anne, mijn gesprekspartner, werkt nu een jaar of zes als haar begeleidster.
‘Henriëtte was gewoon niet leuk. dat werd er over haar verteld. Ze wilde niks, niet op schoot, niet aangeraakt worden en als ze lachte, was het een diepe horrorachtige lach. Tot op een avond. Ik bracht haar naar bed. Per ongeluk gooide ik het dekbed over haar gezicht. Geschrokken haalde ik snel het dekbed van haar gezicht. Ze lag te schudden van de lach.
Ik stond helemaal versteld. Ik haalde mijn collega erbij. ‘Wat is er met Henriëtte aan de hand?’
Zij wist ook niet wat ze zag en hoorde. Henriëtte had gewoon dikke pret.
Sinds die tijd zijn we haar gaan ontdekken en ontdekken we steeds nieuwe dingen bij haar. Jij schreef pas, toen je die test gedaan had, dat ze zich door jou liet aanraken. Dat ze dat toe stond. Daar kijk ik dan weer van op. Dan denk ik: dat moeten we toch eens verder gaan uitzoeken.’

We zijn met Henriëtte nog lang niet op een eindpunt. Vaak lag ze in de woning een beetje te dutten. Vermoeidheid? Verveling zou ook kunnen. We hebben een plan opgesteld, dat ze regelmatig op een andere plek wordt neergezet. Het heeft wel effect, maar als ze ergens een tijdje staat, dut ze toch weer in.
Esmee is een jonger groepsgenootje van Henriëtte, die haar soms mee neemt de gang op. Henriëtte is gek op Esmee. Het is haar grote vriendin. Soms zijn ze Henriëtte kwijt op de woning. Dan is Esmee haar weer vergeten en staat ze nog ergens moederziel alleen op de gang. Voor Henriëtte mag dat de pret niet drukken.

Het lijkt er erg op, dat Henriëtte eerder meer dan minder moet beleven. Als ze te weinig meemaakt, valt ze in slaap en wordt ze humeurig. Als je met haar stoeit, dan vindt ze de stevige aanrakingen het prettigst. Ook dan duurt het even voor het tot haar doordringt, voor ze haar diepe lach laat horen.

Henriëtte heeft geluk gehad. Er was iemand die haar anders ging bekijken. Dat gaf Henriëtte nieuwe kansen.

Leendert van Dam