Column Leendert van Dam

Ze zullen zelf niet gestemd hebben. Hun zetel hebben de leden van de Tweede Kamer niet aan ze te danken. Neemt niet weg, dat hun leven ingrijpend beïnvloed kan worden door de beslissingen die in Den Haag genomen worden. Wie probeert dat in beeld te krijgen, heeft geen eenvoudige taak op zich genomen.

De schrik slaat je om het hart, als je hoort dat vanuit CDA-kring wordt beweerd, dat er nog wel zo’n twee miljard euro bezuinigd kan worden. Ga je dan op zoek naar de manier waarop men dat voor elkaar wil krijgen, dan is overheersen stilte en mist. Twee miljard bezuinigen, het zou misschien best kunnen, maar dan niet zonder een ingrijpende herstructurering van de zorgsector. Het kan alleen volgens de lijn: minder geld naar het management en meer geld naar de directe zorg. Dat vraagt om het terug brengen van het aantal raden van bestuur, waar de Nederlandse zorg in grossiert. Dat vraagt om minder koepels met ieder hun eigen directeuren en daaraan verbonden secretariaten, beleidsmedewerkers en verdere versierselen en tot slot een gouden handdruk als beloning voor gebrekkig functioneren.

Waar het om gaat, is dat cliënten echt invloed gaan krijgen op de zorg. Dat gebeurt niet achter een bureau ver weg van de directe zorg. Dat gebeurt niet aan de vele vergadertafels waar over het lot van duizenden wordt beslist. Dat gebeurt in de woningen waar begeleidsters bezig zijn met hun cliënten. Dat gebeurt in de dagcentra waar begeleidsters hun creativiteit inzetten om hun cliënten een goede dagvulling te geven. Dat gebeurt in besprekingen waar de ondersteuning van het individu wordt vorm gegeven.

Na de verkiezingen is er voor de politici een grote uitdaging blijven liggen: zorg ervoor, dat degenen die niet hebben kunnen stemmen een stem krijgen.

Leendert van Dam