Column Leendert van Dam

Broer en zus

Jarenlang heeft hij in het midden van het land gewoond. Ver weg bij zijn enige zus vandaan. Zo kan dat gaan. Je groeit samen op en één gezin. De één gaat in Utrecht wonen, de ander in Den Helder. Op hoogtijdagen zoek je elkaar eens op en eigenlijk alleen als dat zo uit komt. Je weet dat je het allebei leuk vindt elkaar te ontmoeten, maar in het leven van alledag weet je je te redden met je eigen gezin, met je eigen kennissenkring, met je werk. Je bent niet van elkaar afhankelijk.

Dat is wel even anders, als je broer in een rolstoel zit en niet het vermogen heeft je te bellen of te schrijven. Om elkaar te ontmoeten zul jij iets moeten doen. Je moet er heen. Soms is er de mogelijkheid te logeren, maar meestal doe je dat niet. Je gaat naar de instelling waar je broer woont. Je praat daar even met de begeleiding. Je maakt een wandeling. Je bezoekt de kinderboerderij. Je eet een ijsje of je drinkt een kopje thee en dan ga je weer naar huis. Je zou heel graag meer voor hem willen betekenen, maar daar heb je de tijd niet voor.

Als je het zo bekijkt, is het dan ook een buitenkans, als je broer dichterbij kan komen wonen. Je leven verandert er wel door. Je broer komt veel centraler te staan in je leven. Daarvoor dacht je misschien wel vaak aan hem, maar je leven ging gewoon door, behalve bij de maandelijkse bezoekjes. Dan was het even anders. Nu word je gebeld, als er een bespreking is. Je wordt gebeld, als er verhuisplannen zijn. Er wordt aan je gevraagd of je zin hebt om mee te gaan naar een activiteit op het terrein van de instelling. je leven wordt ineens een stuk drukker.

Gelukkig zijn er die momenten, dat je samen met hem naar je huis loopt. Het is maar een half uurtje wandelen. Je broer zit bij je in de tuin. Samen drink je thee. Daarna ga je aan het werk in de tuin. Hij laat van zich horen met de kreten, die zo bekend zijn van hem, die je herken van toen je zelf nog kind was. Je antwoordt hem door terug te praten. Dat is dan zo’n moment, dat je het samen gewoon naar de zin hebt.

Leendert van Dam