Column Leendert van Dam

Applaus voor moeder en kind!

Het is feest in de schouwburg. De plaatselijke muziekschool sluit het lesjaar af. In de verschillende zalen geven de leerlingen een blijk van hun kunnen.

Op het podium staat een groep vrouwen. Close-harmony. De docente begeleidt op de piano. Vlotte nummers goed gezongen. Als het nummer ‘Neverland’ gezongen gaat worden, vragen de dames kinderen uit het publiek op het podium te komen. De kinderen krijgen ieder een bellenblaasbuisje. Hun opdracht: als de dames het liedje zingen, moeten zij bellen gaan blazen. Op die manier worden wij als toeschouwers meegenomen naar de diepten van de zee van waaruit de zeemeermin haar liedje zingt.
Het levert een boeiend schouwspel op. Het liedje wordt enthousiast gezongen en de kinderen gaan enthousiast in hun rol op. Op de hoek van het podium zit een volwassen vrouw. Voor zich heeft zij haar dochter. Ze houdt de bellenblaas voor de mond van het kind. Met haar adem vormt ze de bellen die met een soepel boogje naar de grond dwarrelen.

Mijn aandacht is helemaal bij dit bijzondere duo. Blij voor dit meisje dat op deze manier mee kan doen. Bewondering voor de moeder die deze mogelijkheid ziet.
Als het liedje uit is, is er het applaus. Terecht voor de dames van het zanggroepje. Niemand zal het gehoord hebben: mijn applaus was bestemd voor deze moeder met haar kind.

Leendert van Dam